Column van KIJKr
De aankondiging van het jubileum van Henk Wijngaard (80 jaar) en de restauratie van zijn oude truck brachten me terug in de tijd. Een tijd waarin de ‘vlam in de pijp’ nog symbool stond voor de beroepschauffeur en het beroep een positief imago had.
Dat was nog vóór de tijd waarin we dachten dat ketenlogistiek dé oplossing was voor succesvol transport en opslag. Supply Chain Management staat voor succesvolle samenwerking in goederenketens, waarbij volgens het theoretische concept alle partijen in de keten daarvan zouden moeten profiteren: gezamenlijk financieel rendement creëren.
Alle min of meer gerenommeerde logistieke opleiders, van hogescholen tot universiteiten, omarmden dit theoretische concept. Vele studenten zijn ermee opgeleid en raakten ervan overtuigd.
De praktijk was en is echter een ander verhaal.
Goederenketens bestaan in werkelijkheid uit vele wedstrijdjes (battles) tussen de aanbiedende en de vragende partij, waarbij vooral het individuele bedrijfsbelang – lees: euro’s – van beide partijen telt. En vaak zien we ook nog het individuele persoonlijke belang van de in- of verkoper, in de vorm van bonussen en andere incentives, een rol spelen.
Hoezo Supply Chain Management?
Hier wordt niet de keten geoptimaliseerd, maar de portemonnee van de grootste en sterkste partij. De onderliggende serviceverlenende partijen, lees: de logistieke dienstverleners, waren en zijn nog steeds de kop van Jut. De minimale rendementen van deze groep laten dat al jaren zien. Ook de vele overnames van de afgelopen periode geven een indicatie van deze gebrekkige rendementen.
Blijkbaar is de bedrijfseconomische benadering bij veel bedrijven onvoldoende ontwikkeld, waardoor activiteiten worden uitgevoerd tegen prijzen die onder de kostprijs liggen.
Stop nu eens met activiteiten die niets opleveren!
Stoppen is een krachtig instrument dat nauwelijks wordt benut om de verhoudingen in de goederenketen weer in de juiste proporties te brengen.
Misschien begint echte Supply Chain Management wel daar: niet bij het optimaliseren van de keten op papier, maar bij de bereidheid van iedere partij om verantwoordelijkheid te nemen voor een gezond rendement in de hele keten.
